kıyamadım yazmaya aslında
en çok sevdiğim şeyin adını yazmaya
ama Tanrı tabiki ölümsüz
kendi varlığı ölmüyor
ama içimizde ölüyor
her giden ve unutan insan gibi
herşey yaşanmamış gibi unutan unutmaya çalışan bir varlık
acıyla kalıp merkeze iletmiyorum acımı
onlara en karanlık bakışlarımla bakıyorum şimdi
en son yazılarımı yazdığımdan bu yana epey zaman geçmiş
o zaman yalnızlığımı kuruyordum kendi kendime
şimdi buna ulaşabildim
buna kavuşabildim
kimse yok hiçbir yerde
baktığım her yerde karanlığın izini görüyorum
ruhum iki ucundan çekiliyor
hiç bu kadar açık olmamıştı düşünceler
karanlık mı aydınlık mı karar veremiyorum
kimse de yok zaten
yolllarımızın başında beraber yürüdüğümüz insanlar yok yanımda
sonsuz bir yalnızlığa koşuyorum
pentagram tersine döndüğünde benimde ömrüm son bulacak
Saturday, June 30, 2007
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment