farewell my friend

evet dostum 1 seneyi aşkın süredir beraberdik
artık elveda zamanı geldi kısa bir süre kaldı artık
bu resimdeki gibi yine gülümseyelim döndükten sonra
kendine çok iyi bak dostum
kelimelere sığmıyor aslında şu anda duygularım
inşallah her şeyin iyisi olur senin için
farewell

intihara giden yollar

sürekli sorular sorular soruların bir anlamı olmalı
intihar a giden yollarında bir anlamı olmalı
acıların ve kaybetmişliklerin de bir anlamı olmalı
ama bir anlamı olduğunu göremiyorum
sadece içinde yaşadığın hayallerin uğruna bir şeyleri hakedebilirsin
ama bütün bunlar kahkahalarına karşılık alacağın milyonlarca gözyaşı ile ödüllendirilecektir.
kimse birşey bilmez zaten
ama o kadar safsındırki iyilik yada diğer tüm olanların iyi olacağına inandırmışsındır kendini
varsın böyle olsun diye sineye çekip herşeyi unutma ve katlanmakla geçebilir hayatın.
geçtide zaten bir hiç uğruna senin bildiğinin binde birini bilmeyen insanlar rahat ve huzur içinde yaşarken sen hep arkadan bıçaklanmayı haketmişsindir.
buna son veremezsin hiçbir zaman
tanrının senin için bir planı vardır.
ve sen bu yolda ilerlediğin sürece hep oyuna mağlup başlayacaksındır.
eğer bir adalet terazisi olsaydı sen zaten değerlerinle bir yere gelirdin
ama buna da inancım kalmadı
her güzel şey kısa sürer her kötü şey ömür boyu sürer

tepedeki çimenlik

bende seyreyliyorum tepedeki çimenlikten alemi
herşeyin bittiği bir an bu
keşke gerçekten sevip aşık olabileceğim bir kız arkadaşım olsaydı
ne yazıkki böyle biri yok
duygularımı naif bir şekilde anlatsam ona
safça onun yanında dursam
bulutları izlesek hiç büyümeyen çocuklar gibi
ben ne kadar mutlu bir çocuktum aslında
sonra kendimi üzmekten başka birşey yapmadım çok canım yansada gülümsemeliyim
herşey bu zamanda başlıyor
biten ve başlayan zaman arasında kısa süre olsada ben bunların üstesinden gelceğim
aşk çok uzakta değil

wall of water

nereye gidiyorum ben ya
neler yapıyorum
neyin peşindeyim
bu kadar zaman sonunda kendimi bulmuşken neden çamura bulanıyorum
kendime çok kızgınım

kule

bu dünyada da bir kara kule var bunu çok iyi biliyorum
rastladığım olaylar buna inanmamı sağladı
görünenin ötesinde birşeyler var bu dünyada
etrafımızı saran pencerelerin duvarların ötesinde bir dünya ben bunu çok küçükten beri biliyordum ama adlandıramıyordum
artık daha da fazla inanmaya başladım buna ancak belkide kara kuleye hiç ulaşamayacağım onu göremeyeceğim bile ama olsun her yolun başlangıcı aslında sonudur içine girmeden bilemeyiz bunu nereye götürecek bu yol bizi kendime soruyorum aslında ömer e de sormalıyım o bunu daha iyi biliyordur

siyah frg 999

nereye gidiyorsun o aptal silahla
- sanane aptal sen niye hala benimle konuşuyorsun
-bir delilik yapma
- bu zaten delilik bir aptallık tiyatrosundayız bunu görmüyormusun
- kan neyin acısını solduracak bunu kendine hiç sordun mu
- sen sadece beynimdeki bir ses olmalıydın ama değilsin seni hiç arabama almamalıydım
- o zaman bunlar olmayacakmıydı
- bu bir kader örgüsü değil kötülük içimizde yaşıyor ama bunu kimse bilmiyor
- sen neyin tarafında olduğunun farkında değilsin
- bir taraf yok anlamadınmı iyilik yada kötülük yok bunlar hep kandırmaca
- seni bırakmayacağım cehennemi senin gözünde gördüm buna izin vermek istemiyorum ama seni durduramayacağımıda biliyorum. bunda benimde payım var suç ikimizin bacaklarında dolaşsın prangam sana söylediklerim olsun
- bu söylediklerinde entropiye katıldı ve kayboldu
- hala bunlarlamısın evrensel bir akıl yok seni haklı çıkaracak bir şey yok
- seni dinlemiyorum artık kahrol ben en karanlık gözlerin içine bakmaya gidiyorum bugün bilemediğim tüm soruların cevapları açığa çıkacakve hepsi tek tek önümüze gelecek

geçmişin kasvetli izleri

aldılar benden gençliğimi bir boşluk verdiler yerine
ifadesizliğin ifadesi oldu tüm cümlelerim içimde
o kadar çok canım yandıki giderek daha da hissizleşiyorum
her ilşikim bir diğerinden kısa sürüyor artık
yapmam gereken şeyleri biliyorum
ama daha ne kadar erteleyebilirim bilmiyorum
tüm varlığımla içinden çıkmaya çalışıyorum bu bedenin
artık hayattaki hiçbirşeyden tat alamaz oldum
tedavi öncesine geri döndüm
kahretsin doktoru aramalıyım
ve birden bire yine uyuyamamaya başladım
artık daha çok hastayım
2. bir kişliğim var
buna söz geçiremiyorum
karanlık ve aydınlık arasındaki savaş çok daha şiddetli
önüme bakamıyorum
düşünemiyorum bile
iyi yanım
belirsizliklerin bittiğini söylüyor aslında
biten herşey gibi
bir yol dönemecindeyim
aynalarımı kontrol edip otoyola çıkan bir tali yolun sonuna doğru gidiyorum
yazım bile 2 kişilikli
çok kötü başladı
iyi gidiyor
nereye varcak
son yolculuk nereye

siyah frg 776

bu kente geldiğimde lanetlenmiş olduğumu biliyordum
bavullarım bile yoldaki olur olmaz bütün taşlara takılmıştı
içimden bir ses uzaklardan gelişimin bir etki yaratacağına inanıyordu
ama nedense ben hep kendi anlayışımın dışındaki insanları etkileyebildim
giderek daha da yanlızlaştı içim
aklımın gözünden bakmayı denedim bir süre olanlara
ancak bu bir yarar sağlamadı bana
çünkü aklımın gözü sıkı iplerle gerilmişti
ben o gözümü açamıyordum
bunu yapamıyordum
ne kadar düşünürsem düşüneyim hala bir boyutundan diğer boyutlarına gitmeyi başaramadım bu hayatın
adımlarımı sıklaştırıp kalıcağım yere geldim
bu geceden sonra ay kanla lekelenecekti
kan benim kanım olmayacaktı ama
hayatımda kimseye zarar vermek dileğinde değildim ama bunu yapmalıyım diyorum kendime
ancak sabah olunca bundan vazgeçip
evime dönecektim
kendimle çelişip gidecektim
ben bir mucizeyi bekliyorum hayatımda
artık beni parçalayan bu zincirlerden kurtulmalıydım
beni buradan çok uzaklara götürmeli hayat
umuda ve huzura doğru
kendimi kandırmaya devam ediyorum


hamiş; hislerim beni gene yanıltmadı
tehdit yaklaşıyor
bunu göğüslemeliyim

hayat bu işte

endişelerim boşa değilmiş
esen kötü durumdaymış bunu farkettim
bunu sabah öğrendim
hislerim beni hiç yanıltmıyor
ona yardım ettim karşılık beklemeden
umarım hayatı daha iyi bir şekilde geçer
büyük bir ihtimal onu hiç göremeyeceğim
ama bu gerçekten sorun değil
her şey olacağına varıyor bir yerde
ama yeni bir tehdit olabilir hayatımda
bu konuda da endişelerim var
ne olabileceğini yakında göreceğim zaten
kendi hafızamı ve düşüncelerimi yazıyorum
artık bu bana iyi geliyor

awaiting

ikici defa yazıyorum buyazıyı
içimde kötü bir his var
umarım kötü birşey olmaz
ne demeliyimki
umarım yarın bu yazıya bakıp gülümserim boşa endişelenmişim diye
bu bir not olarak kalsın burada
tedirgin edici bri atmosfer var

rapsodi istanbul

bir zamanlar geçen sene aslında bu zamanlar
esen vardı hayatımda
buralarda bir yerdeydi
hep gideceğini biliyordum aslında
kendisini saygıyla anıyoruz
hayatımdaki aşklar hep geçici oldu
bazı şeyler için iyi olmanın yetmediğini biliyorum şu an
serhat ın yazısını okudum biraz önce
bazı şeylere içerlediğini biliyorum
keşke insanlar konuşmadan önce ne olduğunu anlamak için biraz düşünse
herkes gibi olmak zorunda değiliz
o kadar cesuruz ki korkmadan kendimizi göstererek kalabalıkta ilerliyoruz
bu bizim yolumuz
herkes gibi, maskeler ardına saklanmadan, yara almaktan korkmadan yürüyoruz
bu bana cesaret veriyor
farklı olmak bu yüzden güzel
korkmadan yüzmek istiyorum isimlerin denizinde
bana beni hatırlatan şeyleri unutarak

shadow of the past

geçmişin gölgesi izimdeydi bugün
bugün müzik adına tükendiğimi gördüm
hiçbir şey yapamadım
yapamadım
hala boğazım ağrıyor
hala acıyor içimde bir yerler
neden böyle oldu
hiç böyle olmamıştı
kahrolası gitarı da kırmalıydım bugün
ama neye yarayacaktı ki
günlerdir evde çalıştığım halde
hiçbir şey yapamadım
çok yoğun bir zaman dilimi
stress beni bitiriyor

storm of winter

ayaklarımın ucunda yürüdüm buraya kadar
sessizce izledim kar tanelerini
umutsuzca seni benden alışını izledim
yollar en başından biter demiştin bana
birşeylerin başlangıcı aynı zamanda birşeylerin ölümüdür demiştin
günler hep bir sonraya bağlandı
acın içimi zehirledi
beni yavaşça eskiten bir gün ışığı oldu
belkide tüm dünyayı aradım bu zaman içinde
senden kalan izleri topladım
senden olmayan birşey olmadığı halde bu dünyada
bir adım sonrası huzur olsada
o adımı atmıyorum şimdi
acı beni değiştirdi
mavi gökyüzü altında kendi gölgesinden korkan çocuğum şimdi
bütün dünya değişti
acı ağaçların meyvalarını yeşertti
köklerimiz daha da derine indi
yolumu kaybettim çok zaman
neyi aradığımı unuttum
belki de neyin bir damla hayat içerdiğini bilmeliydim
denizler çekildi
karaların arasında boğuldum
kara bulutlar dağların üzerine çöktü
akşam sonsuzlukta yeryüzüne indi
bir bozkırdaki kuru ağaç oldum şimdi
bir damla suyun uğrunda köklerim köreldi
siyah beyaz bir fotoğrafın silik bir ifadesi var aklımda
güzellik burada yok artık
güzelliğin keskin acısı çirkinliğin esrarına karıştı
zehirledi tekrar aklımı yıllar sonra gelen tek saniyelik bakış
sen içimdeyken öldüğünde ben yaşatmak isterken seni
yaşatamadığımı bildiğimde

like fire and water

ateş ve su gibi
senin dalgalarını kayaları parçalayışını izledim gizlice
dinginliğinde bende duruldum köz oldum
üzüntünde volkan oldum kırmızıya boyadım yeryüzünü
içimdeki öfke söndü
uykularımda seni gördüm
seni bir saniye görebilmek için bütün ormanları yaktım geçtiğim yerlerdeki
ağladım sonra sana kavuşamamaktan öteye gitmeyen çilemi düşündüm
senin suladığın güllerim öldü
bozkırlarda yağmursuzluktan çatlayan topraklara döndüm
sen yine rüzgarların dilini söyledin bana
bütün dünya sustuğunda
soluk gri gökyüzü altında buldum seni
bir düştü sanki
uyanmak istemediğim
uyanmayı dilemediğim
öldürdün beni
aşkının içinde en saf halinle
ölümün en güzel haliyle

SeVgİ
(seni seviyorum)

eyüpte alacakaranlık

alacakaranlık vaktinde gelişen bir korku
isimsiz korkularım sonsuza dek burada kalıyor
zaman ne kadar geçerse geçsin ben yenilmeye devam ediyorum
hiç kazanamıyorum bu hayatta
hep biryerlerde yanlışlar oluyor
düşüncelerim bu noktada bitiyor aslında
önem ve değer arzeden ne varsa siliyorum onları
geçen günler içimde büyüttüğüm koruduğum ne varsa onları alıyor benden
sadece ve sadece silik bir görünüş kalıyor içimde
tam anlamıyla yanlız kalmalıyım belki de
dünya bütün bu olanların yanında sessiz şimdi
acaba bende düşecekmiyim bu savaşta
belki de yanlızlığı ömür boyunca kabul edip inancıma yönelmeliyim
inancımın içinde yaşamalıyım tüm olup biteni
o kadar çok şey konuşup hiçbirşey yapmayan bir insan haline döndüm
kendi halimden iğreniyorum
bu hayat beni de iğrendiğim insanlardan biri haline getirdi
aslında hayat değil
yapmış olduğum tercihler beni bu hale getirdi
belki de bu ana kadar esenin yasını tutmalıydım
bunu yapmalıydım
bundan bu kadar kolay sıyrılmak herkesin yaptığı şey
çok kötü bir insan olup çıktım
beni nereye götürecek bunlar
umarım daha kötü olmayacaktır

dying g...

kıyamadım yazmaya aslında
en çok sevdiğim şeyin adını yazmaya
ama Tanrı tabiki ölümsüz
kendi varlığı ölmüyor
ama içimizde ölüyor
her giden ve unutan insan gibi
herşey yaşanmamış gibi unutan unutmaya çalışan bir varlık
acıyla kalıp merkeze iletmiyorum acımı
onlara en karanlık bakışlarımla bakıyorum şimdi
en son yazılarımı yazdığımdan bu yana epey zaman geçmiş
o zaman yalnızlığımı kuruyordum kendi kendime
şimdi buna ulaşabildim
buna kavuşabildim
kimse yok hiçbir yerde
baktığım her yerde karanlığın izini görüyorum
ruhum iki ucundan çekiliyor
hiç bu kadar açık olmamıştı düşünceler
karanlık mı aydınlık mı karar veremiyorum
kimse de yok zaten
yolllarımızın başında beraber yürüdüğümüz insanlar yok yanımda
sonsuz bir yalnızlığa koşuyorum
pentagram tersine döndüğünde benimde ömrüm son bulacak

yalnızlık bir mevsimdir şimdi

bir günahkar gibi Tanrıya dua et

sen bir meleksin demeyi özledim birilerine
çok karşılaştım aslında öylesi ile
sonbahar ağaçları kapladı gözlerimi birden
serin bir rüzgar tenimi okşayıp geçti
o anda en mükemmel anda anlamıştım
bu andan itibaren daha fazla mutlu olmayacaktım
giderek daha da içselleştiriyorum olanları
yanımda olanlar artık yanımda değiller
gittiğim ve geri döndüğüm yollar daha da yalnız
terkedilmiş bir şehir burası
ancak bu depresif birşey değil tabi
daha fazlası ile umut verici
yükselişi hissetmek lazım
hiç bu kadar iyi değildim
hayatın kendisine aşık olmak aslında
getirdiklerine birazda
güzeller güzeli bizi diğer tarafta bekliyor

52 days of suffer

son zamanlarda artan bir gerilim var
nedense suçlu benmişim gibi hissediyorum
fevri tavırlarım var tabiki
ama hep arada kalmaktan
iki dünya arasında
kökten gelen şeyler buna zorluyor birazda
çok tutucu yönlerim var
bunlar beni cidden zorluyor
bunlardan yavaş yavaş vazgeçmek lazım
iş yerinde de bundan nasibimizi alıyoruz
haksız olabiliriz
ama şu anda bir tepki göstermek istemiyorum
haklı olduğumuz bir şekilde anlaşılacaktır
neden olduğunu bilmiyorum
ama serhat gibi düşünmüyorum
aslında 7 aydır beraber çalışıyoruz ama
yine de çok uzağız onlada
bunu hissediyorum
onun sıkıntılarını dertlerini bilmiyorum
bu açıdan ona da yardımcı olamıyorum
son dönemde sinirler gergin
ben hep öfkem yüzünden kaybettim
bu sefer öfkemi küçültmenin yollarını buluyorum
olumlu düşünmek ve olumlu hareket etmek lazım
ve kontrol noktası hiçbir zaman kaybolmamalı
kendimi her açıdan daha rahat ve huzurlu hissettiğim bir andayım,
bunun için
herşey daha iyi olacaktır diyorum

one second

göz yaşlarımı tuttuğum andı aslında
onu bir defa daha göremiyecektim
onu içimde hissetmek istedim derinlemesine
nasıl oldu bilmiyorum ama bunu hiç düşünmemiştim
son defa yanımdaydı
ama sanki yanımdan hiç gitmeyecekti
kurallar ve yargılamalar hedef göstermeler hayatımda olmamalıydı
olsun yine de hoş bir seda idi içimde kalan
iyilikten türettiğim kurtuluş bunu bana verdi
başkalarının kiri ile bulanmaktansa kendi iyiliğimin ışığını yakarım gözlerimde
sonsuza dek böyle saf ve temiz kalmak gerekli
bu işte hayatın gerçek noktası
gerçek güzellik burada
başkalarına bakıp çürümek neden ki
insanız işte hepimiz hatalıyız
ne bekliyoruz ki
neden bekleyişlerimiz insanların varlığını kısıtlayıp birer zorbaya dönüştürüyor bizi
hepimiz bu açıdan özgürüz aslında
bir gün çekip gitmek onun özgürlüğü
kabullenmek nasıl büyük bir erdemdir aslında
çığırtkanlık yapıp alçalmak ne kazandırıyor ki bize
sabır neler kazandırıyor
bugüne kadar öfkemle neler kaybettim ben
gerçekten karanlık sona eriyor
tekrar ışığa kavuşmak çok güzel

siyah(frg3)

- Çok uzaklardan dönen gemiler gibi döndün buraya. Bıraktığın yer aynı yer değil. Değişti. Zaman sana iyi davrandığı kadar bize iyi davranmadı. Burası kocaman bir aile aslında. Birimizin felaketi, hepimizin yası olur. Eve hoşgeldin diyemiyeceğim. Bu dünyanın eski zamanlarında yeşermiş kötülük uzun süredir yaşıyor. Zaman sular gibi akıp geçsede durduğu da olur. Sen ve ben gençken bir zamanlar, bir zamanlar durduğun yerde yıkımın eli duruyordu. Bekleyiş ve muzaffer bir çile ödülümüz oldu. Denize ağıt yaktık, bizden aldıklarını geri versin diye. Bu güneş altında bizde yaşlandık, eskidik. Değişim işte. ne söylememi beklerdin. Neredeyse ölüydün bizim için. Umutlar yıllar geçtikçe tükendi. Ne kadarda değişik geliyor bana evrende hiçbirşey yokolmazken seni unutmak. Gün be gün umutları kaybetmek. En büyük emsal bu yüzden insan.

- Sislerin kaybolduğunu görüyorum. Tüm bu zamanda sen olmadan bu konuşmayı yüzlerce kez yapmıştım. Ben hafızayım, hayatın kandan mürekkebi ile yazdığı kitabım. Evime geldim. Sevdiğim güneş altında ölebilirim.

time of grace

manyak gibi neden kırdımki telefonu
ne gerek vardıki
yani
bütün yaptığım aptalca şeyleri düşünüyorum aslında
hiç gerek yoktu
hiç düşünmeye gerek yok artık bunları
ayakta kalmak yeterli
daha iki gün önce hayattan tad almaktan bahsediyordum
deeper down
ama sadece bir süreliğine
yenilmeden tek parça halinde kalacağım
hayatımdaki doğruları değiştirmeye çalıştığımda
hiçbirşey elde edemedim
saflığın savaşını aslında şimdi vermek lazım
kendi değerlerime aslında şimdi sahip çıkmam lazım
gizli gizli aslında hayattan ne kadar çok şey bekliyorum
en iyi iyilik karşılık beklemeden yapılandır

mühtedi

bir karanlık yandan diğer bir aydınlık tarafa göç ettim
bıraktım tüm bu karanlıkları
aydınlandığımı gördüm yavaşça
ama yinede bana yeten karanlıklarda kaldım
gidilecek yeni yollar vardı artık
yaptığım tüm yolculukları düşündüm
15 dk sonra gideceğimi bildiğim yolculukları düşündüm
içimde kopan fırtına umrumda değildi
genede karanlığa tutunmak tek çarem oldu
yakınlıklar bitti
suskunluklar başladı
hatalar geldi
fırsatlar başka yerlerde şimdi

elegies

bu dünya hala çok kötü
çok kötü bir yolda yürümeye devam ediyoruz
başka acılar başka insanlar bizi acıtmaya devam ediyor
çile sürüyor
birşey beklemiyorum
geçici huzurlar denizlerin esintisi gibi
kısa bir süre için sakin oluyor herşey
sonra fırtınalar
içimdeki karakış devam ediyor
mevsim
bahara dönmüş olsada
aslında bahar da benim için öldü
onu başka birine benzetmiştim ben
yemyeşil kalamıyor
ölüyor baharda
kuşların sesleride kalmadı artık
nedense insanların ayak sesleri ile varoldukları zamanları özlüyorum
kimse tecimsel kaygılarda değildi.
daha özgürdük
şimdi boynumuzda günahlarımız gibi ağırlıklar var
kirleniyoruz
içten içe
ölüm bile
sanki bizim suçumuz kimi zaman
başka insanların ölümlerinden prim yapıyoruz
onu bile paraya dönüştürüyoruz
hayat devam ediyor yada gösteri devam etmeli
dedikodular zaten çok önemli
yaşadığınız anda önemli olmayan şeyler ölünce bir numaralı magazin konusu
geriye tek bir şey kalıyor zaten
beklenen doğal afet
bu kadar kötü bir hayat devam etmemeli zaten
kimi zaman bunu düşünüyorum

11 days of suffer

ayın tam 30 una denk geliyor
11 acı gün
sanki bir şey olcak ayın 30 unda
hissediyorum birşeyler olcak
ya da bana öyle geliyor
ama belli bir zamanın sonrasında anlaşılacak birşey
bir dönemin bitişi
değişik bir zamanın başlangıcı
günler zamanı bölmeye devam edecek
bahar zamanı geldi
aslında kendimi çok iyi hissediyorum
geçici de olsa çok iyi hissediyorum
paradise lost dinlemek lazım
bu mevsime en iyi bunu yakıştırıyorum
daha iyisi aklıma gelmiyor
11 acı gün yavaş yaavaş bitiyor
belki bir 11 gün daha benim için bir ad kazanır

sadece senin için

sadece senin için deli kızım sadece senin için
benim çocuğum gibiydin elimde büyüttüm seni
sonra dışarıya bıraktım seni binbir acılar çekerek
hep düşünüyorum bu aralar
dalıp gidiyorum
acaba en parlak yanan alev en kısa süren miydi diye
çok mu acale ettik birşeyler için
çok mu hızlı oldu herşey
böyle bitmemeliydi en azından
daha o kadar yeniydiki herşey
o kadar tazeydi,ki
sen ilk bahar dalları gibi
bende senin yanına konmuş kanaryaydım
bir şansım daha olması için neler vermezdim ki
seni hala çok seviyorum
ben seni beklemeye devam edeceğim...

siyah(frg1)

- aramıza hoşgeldin. zebanilerin gecesine hoşgeldin. tüm değişim burada. seni başaşağı getirecek bir deneyim olmalı bu. bu güne kadar ait olduğun tüm dünyadan bağlantını kesmelisin. artık unut herşeyi. unut kimliğini, sonsuzluğun kapılarından geçmelisin şimdi. iğneleyici görüntüler, inenlerin ve çıkanların düşüncelerinin yansımalarıdır. keyfine bak gece çok uzun.


elif nerede olduğunu ilk başta anımsayamadı. ancak daha sonra böyle bir yerde bulunmadığını anlamıştı. aklın alamayacağı tüm tuhaflıklar buradaydı. kendi kendini doğuran yaratıklar, her türlü deformasyona uğramış bedenler, kan ve irin dolu havuzlar vardı burada. uğultulu konuşmalar vardı. sanki bir konuşma bandı tersten çalınıyormuş gibi sesler duyuluyordu. elif ayakta durmakta oldukça zorlanıyordu. demin onunla konuşan yaratık şimdi kendi kolu ile besleniyordu.

siyah

- onları tanıyor muydun?
- hayır aslında sadece buradan geçiyordum
- sabaha karşı 4 te mi?
- evet geceleri gezmeyi seviyorum
-yağmurlu bir havada ve deniz kenarlarını evde oturmaya tercih ediyorsun demekki
-dostum nereye varmayı düşünüyorsun?
-daha fazla saklamana gerek yok bu cinayetleri sen işledin değil mi?
-nasıl bundan emin olabiliyorsun?
-burası oldukça küçük bir yer bu yüzden herkes birbirini tanır. dolayısı ile sen yabancı birisin. insanlar bu suçu senin üzerine kolaylıkla atabilir. polis bile seni kurtaramaz. buradaki insanlar birbirlerini böyle korurlar. aralarında mükemmel bir bağ vardır. yabancılara karşı bir gizli anlaşma vardır.
-bütün bunlar saçma amerikan korku filmlerinde olur sanıyordum. ancak doğruymuş. bence sizin güvenlik anlayışınız sizi daha da yabanileştirmiş. eskiden de böyle olduğunuzu düşünüyorum. aslında suçladığınız insan sizi kolaylıkla alt edebilir. sen herkese her yabancıya bu sözleri sarfediyorsundur. gereksiz bir göz dağı verme seremonisi bu.
-öfkelendiğine göre ardına saklandığın bir sırrın var. sırrın kimlik kazanmış artık ya o sensin ya da sırrın sen.
hiçbir şey göründüğü gibi değildir. şimdi kendi cümlelerinle beni yargılıyorsun. kanun sen oluyorsun. kendince bir adalet anlayışı bu. genelin dışında, kabullerin ötesinde bir şey bu. benim için hiçbir şey doğru değil. kabuller sadece kabuller var. bu yüzden sana inanmıyorum ve buradan gidiyorum.

survivor

serhat kongur benim arkadaşım
bu blog sitesinden onu tanıyanlar bir şekilde bilirler
bende onunla aynı iş yerinde çalışıyorum
inanılmaz olaylarla karşılaşıyoruz
o zaten bundan bahsetmişti
ben ayrıntısına inmek istemiyorum
sadece bu olayların üzerimizdeki etkilerini anlatmak istiyorum
tuhaf istekler tuhaf karşılaşmalar olunca ne yapacağımızı bilemiyoruz
ancak kontrolü kaybetmiyoruz
bazen bir t shirt i 3 farklı bedenden deneyip bırakan insanlar olabiliyor
ya da bir filmde türkçe dil seçeneği olduğu halde onun sadece ingilizce seçeneğe saip olduğunda ısrar eden ancak onu ikna ettiğinizde bu seferde para konusunda anlaşamadığınız insanlar karşınıza çıkabiliyor.
cidden dürüst olacağım
o insanın o anda boğazını sıkmak geliyor içinizden ancak yapacak birşey yok
bu insanlar evlerinde otursunlar ya
cidden çok tuhaf hareketlerle karşılaşıyoruz
bakalım ya serhat ya ben kafayı yiyeceğiz
ama ne zaman

tünelin ucundaki ışık

aslında yaklaştığımı biliyorum
evet sonunda ışık görünüyor
bağlandığım şeylerin ne kadar bağlayıcı olduğunu daha iyi anlıyorum
gerçekten sonuca yaklaştım
mutlu olacağımı biliyorum
az bir engel kaldı
bunlar bittiğinde
bende özgür olacağım