storm of winter

ayaklarımın ucunda yürüdüm buraya kadar
sessizce izledim kar tanelerini
umutsuzca seni benden alışını izledim
yollar en başından biter demiştin bana
birşeylerin başlangıcı aynı zamanda birşeylerin ölümüdür demiştin
günler hep bir sonraya bağlandı
acın içimi zehirledi
beni yavaşça eskiten bir gün ışığı oldu
belkide tüm dünyayı aradım bu zaman içinde
senden kalan izleri topladım
senden olmayan birşey olmadığı halde bu dünyada
bir adım sonrası huzur olsada
o adımı atmıyorum şimdi
acı beni değiştirdi
mavi gökyüzü altında kendi gölgesinden korkan çocuğum şimdi
bütün dünya değişti
acı ağaçların meyvalarını yeşertti
köklerimiz daha da derine indi
yolumu kaybettim çok zaman
neyi aradığımı unuttum
belki de neyin bir damla hayat içerdiğini bilmeliydim
denizler çekildi
karaların arasında boğuldum
kara bulutlar dağların üzerine çöktü
akşam sonsuzlukta yeryüzüne indi
bir bozkırdaki kuru ağaç oldum şimdi
bir damla suyun uğrunda köklerim köreldi
siyah beyaz bir fotoğrafın silik bir ifadesi var aklımda
güzellik burada yok artık
güzelliğin keskin acısı çirkinliğin esrarına karıştı
zehirledi tekrar aklımı yıllar sonra gelen tek saniyelik bakış
sen içimdeyken öldüğünde ben yaşatmak isterken seni
yaşatamadığımı bildiğimde