bu kente geldiğimde lanetlenmiş olduğumu biliyordum
bavullarım bile yoldaki olur olmaz bütün taşlara takılmıştı
içimden bir ses uzaklardan gelişimin bir etki yaratacağına inanıyordu
ama nedense ben hep kendi anlayışımın dışındaki insanları etkileyebildim
giderek daha da yanlızlaştı içim
aklımın gözünden bakmayı denedim bir süre olanlara
ancak bu bir yarar sağlamadı bana
çünkü aklımın gözü sıkı iplerle gerilmişti
ben o gözümü açamıyordum
bunu yapamıyordum
ne kadar düşünürsem düşüneyim hala bir boyutundan diğer boyutlarına gitmeyi başaramadım bu hayatın
adımlarımı sıklaştırıp kalıcağım yere geldim
bu geceden sonra ay kanla lekelenecekti
kan benim kanım olmayacaktı ama
hayatımda kimseye zarar vermek dileğinde değildim ama bunu yapmalıyım diyorum kendime
ancak sabah olunca bundan vazgeçip
evime dönecektim
kendimle çelişip gidecektim
ben bir mucizeyi bekliyorum hayatımda
artık beni parçalayan bu zincirlerden kurtulmalıydım
beni buradan çok uzaklara götürmeli hayat
umuda ve huzura doğru
kendimi kandırmaya devam ediyorum
hamiş; hislerim beni gene yanıltmadı
tehdit yaklaşıyor
bunu göğüslemeliyim
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment