aldılar benden gençliğimi bir boşluk verdiler yerine
ifadesizliğin ifadesi oldu tüm cümlelerim içimde
o kadar çok canım yandıki giderek daha da hissizleşiyorum
her ilşikim bir diğerinden kısa sürüyor artık
yapmam gereken şeyleri biliyorum
ama daha ne kadar erteleyebilirim bilmiyorum
tüm varlığımla içinden çıkmaya çalışıyorum bu bedenin
artık hayattaki hiçbirşeyden tat alamaz oldum
tedavi öncesine geri döndüm
kahretsin doktoru aramalıyım
ve birden bire yine uyuyamamaya başladım
artık daha çok hastayım
2. bir kişliğim var
buna söz geçiremiyorum
karanlık ve aydınlık arasındaki savaş çok daha şiddetli
önüme bakamıyorum
düşünemiyorum bile
iyi yanım
belirsizliklerin bittiğini söylüyor aslında
biten herşey gibi
bir yol dönemecindeyim
aynalarımı kontrol edip otoyola çıkan bir tali yolun sonuna doğru gidiyorum
yazım bile 2 kişilikli
çok kötü başladı
iyi gidiyor
nereye varcak
son yolculuk nereye
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment