alacakaranlık vaktinde gelişen bir korku
isimsiz korkularım sonsuza dek burada kalıyor
zaman ne kadar geçerse geçsin ben yenilmeye devam ediyorum
hiç kazanamıyorum bu hayatta
hep biryerlerde yanlışlar oluyor
düşüncelerim bu noktada bitiyor aslında
önem ve değer arzeden ne varsa siliyorum onları
geçen günler içimde büyüttüğüm koruduğum ne varsa onları alıyor benden
sadece ve sadece silik bir görünüş kalıyor içimde
tam anlamıyla yanlız kalmalıyım belki de
dünya bütün bu olanların yanında sessiz şimdi
acaba bende düşecekmiyim bu savaşta
belki de yanlızlığı ömür boyunca kabul edip inancıma yönelmeliyim
inancımın içinde yaşamalıyım tüm olup biteni
o kadar çok şey konuşup hiçbirşey yapmayan bir insan haline döndüm
kendi halimden iğreniyorum
bu hayat beni de iğrendiğim insanlardan biri haline getirdi
aslında hayat değil
yapmış olduğum tercihler beni bu hale getirdi
belki de bu ana kadar esenin yasını tutmalıydım
bunu yapmalıydım
bundan bu kadar kolay sıyrılmak herkesin yaptığı şey
çok kötü bir insan olup çıktım
beni nereye götürecek bunlar
umarım daha kötü olmayacaktır
Sunday, July 15, 2007
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment